شش سال پس از فاجعۀ فوکوشیما: دومین فاجعۀ هسته‌ای خطرناک جهان

Print Friendly, PDF & Email

دیوید هاندورف / برگردان: آرام نوبختشش سال از فاجعۀ هسته­­‌ای فوکوشیما می­‌گذرد. ۱۱ مارس ۲۰۱۱، موسوم به «۳۱۱»، زلزله‌­ای ویرانگر به همراه چندین سونامی، سیستم‌­های خنک‌­کنندۀ نیروگاه فوکوشیما را به­عنوان یکی از ۵۰ تأسیسات هسته‌­ای این کشورِ زلزله‌­خیز از کار انداخت و نابود کرد. سه تا از رآکتورهای این نیروگاه ذوب شدند. به این ترتیب دومین و وخیم­‌ترین فاجعۀ هسته‌­ای دنیا رقم خورد. فرایند پاکسازی چندین دهه زمان خواهد بُرد. ماه دسامبر وزیر بازرگانی ژاپن کل هزینۀ فاجعۀ فوکوشیما را ۲۱.۵ تریلیون یِن (معادل ۱۸۷ میلیارد دلار امریکا) برآورد کرد.

با وجود گذشت شش سال، این تأسیساتِ معدوم هم­چنان به­‌شدت رادیواکتیو است و مقادیر بسیاری آب و زباله‌­های سمّی در آن یافت می­‌شود. در حدود ۶۰۰ تُن سوخت سمّی و آب آلوده به اقیانوس راه یافته‌­اند. میزان تشعشعاتِ راه­‌یافته به اقیانوس آرام به مراتب بیش از تشعشعاتی است که مجموع همۀ آزمایش­‌های سلاح­‌های هسته­‌ای امریکا در جزایر اقیانوس آرام داشته­‌اند.

روبات هایی که ماه فوریه به محل یکی از سه رآکتور ازکارافتادۀ فاکوشیما اعزام شدند، سطح تشعشعات را ۶۵۰ سیوِرت در ساعت محاسبه کردند. این میزان کافی است تا یک انسان را ظرف دو دقیقه از پای درآورد. حتی روبات های ویژۀ «عقرب» که به نوعی طراح شده اند که در مقابل سطوح بالای تشعشعات تاب بیاورند، بسیار سریع از آن­چه طراحان پیش­بینی می کرده اند در حال نابودی هستند. این اخیرترین شکستِ تکنیکی در فرایند پاکسازی فوکوشیما بوده که به دلیل بی کفایتی‌­های بروکراتیک و اشتباهات محاسباتی علمی در مقیاسی عظیم، آسیب دیده است.

بخش اعظم کار آلودگی­‌زدایی اطراف فوکوشیما را انسان ها و نه ماشین ها انجام می دهند. بیش از ۴۵ هزار کارگرِ پیمانیِ کم­‌دستمزد در این فرایند درگیر هستند. اکثر این کارگران را باندهای مافیایی جنایتکار جذب کرده اند. این تنها «راه‌­حل» حکومت و شرکت مالک فوکوشیما، «تپکو»، بوده است.

بیش از ۱۶ هزار نفر بعد از وقوع فاجعه از ناحیۀ اطراف فوکوشیما تخلیه شدند. آن­چه باقی مانده، شهر ارواح است؛ با نمایی آخرالزمانی و زمین­‌های کشاورزی سمّی و بحران اقتصادی محلی. اکنون حکومت راست­گرا و حامی انرژی هسته‌­ای شینزو آبه با اِعمال فشار مالی در تلاش است «پناهندگان هسته‌­ای» را بازگرداند. لغو سوبسیدهای پرداختی بابت مسکن و هزینه های جابه­‌جایی یکی از این اهرم‌­های فشار به شمار می­‌رود.

سازمان زیست محیطی غیردولتی «صلح سبز» می گوید که سطح تشعشعات افرادی که مجدداً به ناحیۀ سابقاً تخلیه­‌شده بازمی گردند معادل است با هفته‌­ای یک بار پرتونگاری قفسۀ سینه با اشعۀ X.

ژاپن، پنج سال پس از فاجعۀ فوکوشیما

سه تا از ۵۰ تأسیسات هسته‌­ای ژاپن که همگی پس از رویداد «۳۱۱» تعطیل شده بودند، مجدداً آغاز به کار کرده‌­اند. سیاست‌­های آبه دهن کجی به افکار عمومی و موجی از اعتراضات ضدّ هسته‌­ای بوده است. نظرسنجی اکتبر گذشتۀ روزنامۀ «آساهی شیمبون» نشان می­داد که ۵۷ درصد مخالف و تنها ۲۹ درصد موافقِ ازسرگیری تأسیسات انرژی هسته‌­ای بودند.

حکومت از همان بدایت امر بحران را دست­کم گرفته، آهسته و بااکراه وارد عمل شده و مشغول لاپوشانی و کتمان نگرانی­‌های موجود از مخاطرات ایمنی بوده است. قانون جدید محرمانگی و سرکوبی رسانه­‌ها دالّ بر شفافیت به مراتب کم­تر در آینده هستند.

تجربۀ مهیب ژاپن درس‌­هایی بسیار حیاتی برای ایجاد یک آلترناتیو مبارزاتی در برابر حاکمیت سرمایه­‌داری و شیفتۀ انرژی هسته‌­ای در ژاپن و جهان دارد.

۱۱ مارس ۲۰۱۷

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

15 − = 9